Teks Ucapan Ahli Parlimen Klang Charles Santiago Sempena Pembahasan Belanjawan 2010 di Parlimen Malaysia.

Bahagian 2 : Tahap Pinjaman Sektor Rumahtangga (Household Debt) Dalam Tahap yang merisaukan.

Pinjaman sektor rumah-tangga dari bank bank telah meningkat daripada 34.4 peratus dalam tahun 2000 ke 55.9 peratus pada tahun 2007, peningkatan sebanyak 21.5 peratus dalam tujuh tahun.

Tambahan lagi, nisbah hutang (pinjaman) rumah tangga ke KDNK ( ratio of household debt to GDP) telah melambung dari 47 peratus dalam tahun 2000 ke 67 peratus pada tahun 2007, peningkatan seabanyak 20 peratus dalam tempoh 7 tahun.

Manakala, pinjaman sektor bisnes dari institusi kewangan turun daripada 65.6 peratus (2000) ke 44.1 (2007).

Fenomana ini luar biasa.

Luar biasa sebab selalu-nya pinjaman sektor perniagaan lebih tinggi dari sector rumah tangga.

Fenomena ini harus membimbangkan pihak kerajaan dan harus di ambil serius olih  pemerintah.

Mengapa fenomena ini harus di pandang serius?

Ini ada lah sebab rumah tangga, dan penguna di Malaysia terpaksa pinjam daripada  instituasi kewangan atau dapat credit untuk menampung perbelanjaan keluarga harian.

Dalam kata lain, tanpa pinjaman dari institusi kewangan, keluarga keluarga di Malaysia kemugkinan besar akan mengalami kualiti hidup yang lebih rendah atau dalam keadaan kemiskinan.

Jelas keluarga di Malaysia sangat bergantung pada pinjaman bank untuk menampung kos kehidupan yang tinggi. Ini adalah arah aliran (trend) yang berbahaya.

Satu lagi sumber pinjaman ia lah melalui pinjaman daripada Ah Long. Tidak ada angka rasmi mengenai pinjaman haram ini. Namun jelas bahawa rumah tangga kita dan komuniti perniagaan khusus nya perniagaan kecil dan sederhana sangat bergantung pada pinjaman daripada Ah Long

Tahap hutang dan pinjaman yang tinggi harus di tangani dengan cepat olih pihak kerajaan.  This is because the Malaysian family is living on borrowed money.

Pada pandangan saya, masalah pinjaman ini di akibatkan olih gaji rendah  yang di terima olih perkerja pekerja di negara ini.

Dengan kos kehidupan yang tinggi, termasuk  gaji benar yang semakin hari hilang nilai olih kerana inflasi, maka pekerja pekerja (blue or white collar) tidak dapat menampung kehidupan harian keluarga keluarga mereka.

Ini pada pandangan saya, ada lah satu fenomena yang serius dan hendak perhatian serius  kerajaan.

Olih kerana itu kerajaan harus mempertimbangkan beberapa strategi termasuk  melaksanakan gaji minima untuk membantu para pekerja untuk mengatasi masalah pinjaman dan hutang.

Satu lagi isu yang berhubung kait dengan hutang rumah tangga ia lah caj baru yang di kenakan ke atas kad kredit, ia itu RM 50 (principal card holder) dan RM 25 (supplementary card holder).

Pendapatan kerajaan menerusi sumber ini ial lah lebih kurang  RM 555 juta  daripada lebih kurang 11 juta pemegang kad kredit.

Tetapi, apa yang di khuatiri ia-lah caj RM 50 dan RM 25 ini akan di perolehi  daripada orang yang memerlukan bantuan kewangan, tetapi dengan caj ini ia akan  menjadi satu lagi beban kewangan kepada pemegang kad kredit, khusus nya pekerja pekerja dan golongan pendapatan rendah. “ It becomes a double whammy” for pemegang  kad kredit.

Olih kerana itu, saya cadang kerajaan menarik balik (withdraw) dasar ini demi kepentingan golangan pekerja dan kumpulan pendapatan rendah.

Dalam konteks ini, visi kerajaan untuk menukar corak ekonomi dan menuju ke suatu ekonomi pendapatan tinggi ada lah di alu alu kan. Tetapi malang nya, dalam pembentangan belanjawan 2010,  Perdana Menteri tidak mengariskan atau memberi definisai atau menerangkan ciri ciri ekonomi pendapatan tinggi.

Tetapi apa yang jelas ia lah masa dah sampai untuk menaikkan gaji benar untuk pekerja pekerja Malaysia.

 

———————————————————————————————————————————————–

巴生国会议员查尔斯圣地亚哥文告，2009年11月9日于国会

我国家庭债务的状况令人担忧

在国内，从银行借贷的家庭债务已从2000年的34.4巴仙提高到2007年的55.9巴仙，在七年内提高了21.5巴仙。

家庭债务和国内生产总值的比率已从2000年的47巴仙提高到2007年的67巴仙，在七年内提高了20巴仙。

相反的，商界的银行贷款却从2000年的65.6巴仙降至2007年的44.1巴仙。

这个现象不正常。

因为在正常的情况下商业贷款会高于家庭贷款。

这个现象令人担忧，政府应严正看待这个问题。

为什么要严正看待这个问题？

这是因为马来西亚的家庭和消费人被逼向金融机构贷款，以维持日常家庭生活。

换言之，若没向金融机构贷款，很大可能马来西亚家庭的生活素质将降低，抑或贫困缠身。

显然，大马家庭非常依赖银行贷款以应付高昂的生活开支，这是危险的迹象。

另一个借贷来源是阿窿。我们没有关于这种非法贷款的正式数据。但是我们的家庭和社区中小型商家相当依赖阿窿的贷款，这清楚易见。

政府应尽快解决高债务和高借贷的问题。因为大马家庭以借来的金钱生活。

我认为借贷的问题出在国内工人的薪资太低。

和高昂的生活成本比较，工人的净收入因为通货膨胀而逐渐失去价值，所以工人（无论蓝领还是白领）都无法承担他们的家庭的日常开销。

政府需要高度关注这个现象。

因此，政府必须考虑几个策略，包括制定最低薪资以协助工人克服借贷和债务问题。

另外一个关于家庭债务的课题是政府将向信用卡持有人分别征收50令吉（主卡持有人）和25令吉（副卡持有人）。

通过这个措施，政府将从1千1百万信用卡持有人手中获得大约5.55亿令吉的收入。

令人担心的是，这50令吉和25令吉的费用将取自需要财务援助的人。这个措施将成为信用卡持有人的另一个财务负担，特别是工人和低收入群体。这将使信用卡持有人陷入双重困境。

因此，我建议政府顾及工人和低收入群体的利益，撤销这个措施。

政府的宏愿是改变经济模式和迈向高收入经济体，没有人会反对。但遗憾的是，在提呈2010年财政预算案的时候，首相并没有制定或诠释高收入经济体的特征。

但毫无疑问的，现在是提高大马工人净收入的时候。